Z biegiem lat zmieniły się moje priorytety. Teraz nie chce już „chyba z kimś chodzic". Nie chce „być z kimś w pewnym sensie". Nie chce poświęcać mnóstwa energii na tłumienie wszystkich uczuć tylko po to, żeby sprawiać wrażenie niezaangażowanej. Chce być z kimś naprawde. Chce sypiać z kimś i wiedzieć, że znowu sie z nim zobacze, bo dowiódł, że jest godny zaufania i honorowy - i zależy mu na mnie. Jasne, że na początku trzeba ostrożnie decydować, ile chce sie z siebie dać. Tylko że ta ostrożność nie ma na celu zapewnienia większego komfortu mężczyznom; powinna brać się z tego, że jesteś delikatna i wrażliwa istotą, która musi rozważnie i świadomie decydować, kogo obdarzy uczuciem. Właśnie tak teraz postępuje. I idzie mi całkiem nieźle.

Było miło.
Jak sobie tak pomyślę, to rzeczywiście było miło.
Przez kilka głupich przezroczystych, podartych już teraz na kawałeczki jak nieważne dokumenty, momentów.
Chwil-paragonów. Przez chwilę rzeczywiście było miło.

Zawsze intrygowała mnie w ludziach ta całkowicie niezrozumiała potrzeba 
nieustannego przemieszczania się
z miejsca na miejsce bez wyraźnego powodu.

mam glebsze wnetrze niz myslisz. niektorzy potonęli.
Nie pytaj czy nie umieli plywac, czy tez porwala ich fala.
Fakt niebytu jest juz wystarczajaco osmieszajaca informacja.

Niektóre znajomości to pomyłki od początku do końca,
a my i tak próbujemy wycisnąć z nich jak najwięcej.